Lata powojenne

Lata II wojny to praca pod nadzorem okupanta i akcje sabotażowe mające na celu ograniczenie wydobycia, które w tym okresie kształtowało się na poziomie 300-400 tys. ton rocznie.

Po wyzwoleniu, w lutym 1945 roku wznowiono bez przeszkód pracę w kopalni, ponieważ wycofujący się okupant nie zdążył wysadzić ani zatopić zakładu. Kopalnia stała się własnością państwa i z roku na rok systematycznie zwiększała wydobycie. W 1961 roku rozpoczęto drążenie szybu Janina III, w 1963 roku – szybu Południowego, zaś w 1964 – Zachodniego. W tym czasie wybudowano także nową cechownię, Dom Kultury, Dom Górnika i bloki mieszkalne przy ul. Urzędniczej. W 1962 roku wprowadzono do eksploatacji pierwszy kombajn węglowy KWB-2.

Wydobycie rzędu miliona ton węgla na rok osiągnięto dokładnie na 60-lecie istnienia kopalni, co zostało przedstawione przez ówczesne kierownictwo jako czyn produkcyjny załogi dla uczczenia jubileuszu. Na przełomie lat 60. i 70. wydobycie roczne wzrosło do 1,8 mln ton. Zwiększył się też stan zatrudnienia do 4 tys. pracowników. W tym okresie oddano do użytku zakład przeróbczy, lampownię, urządzenia drobnej sprzedaży, osadniki wód dołowych i laboratorium. Do dyspozycji brygad dołowych było wówczas dziewięć kombajnów ścianowych oraz trzy chodnikowe.

W 1972 roku kopalnia wzbogaciła się o kolejne dwa kombajny, wybudowano łaźnie wraz z pomostami komunikacyjnymi do szybów oraz ukończono budowę krytej pływalni. Następne lata tej dekady to systematyczny wzrost wydobycia – kolejny próg rocznej produkcji (2 mln ton) przekroczono w 1973 roku. Wydarzeniem 1974 roku było oddanie do ruchu Kopalni Płytkiej Janina II o wydobyciu 2 tys. ton na dobę. W następstwie tego, w 1978 roku, udało się przekroczyć kolejny próg – 3 mln ton węgla. Schyłek dekady, to następne inwestycje w sferze produkcyjnej i socjalnej: oddanie szybu Janina IV, rozbudowa ciepłowni zakładowej, budowa hoteli pracowniczych i bloków na osiedlu Flagówka, oddanie do użytku stołówki na 1200 miejsc, budowa ośrodka rekreacyjnego w Zatorze.

Na przełomie sierpnia i września 1980 roku w kopalni wybuchł strajk – załoga przyłączyła się do ogólnokrajowego robotniczego protestu, który wymusił zmiany kadrowe w kierownictwie zakładu, a zakończył się po podpisaniu porozumienia w jastrzębskiej kopalni Manifest Lipcowy. Dla upamiętnienia protestu wmurowano tablicę pamiątkową w budynku cechowni, którą poświęcił kardynał Franciszek Macharski w grudniu 1981 roku. Lata 1982-1989 to okres stabilnego wydobycia, utrzymującego się na poziomie 3,5 mln ton rocznie. Z inwestycji oddanych do eksploatacji w tym okresie warto wymienić szyb materiałowo-wentylacyjny Janina V na Ruchu II oraz osadnik wód dołowych.1 stycznia 1990 roku kopalnia uzyskała osobowość prawną.

Pierwszym dyrektorem, wyłonionym w drodze konkursu, został Stanisław Deja. Początek lat 90. to gruntowna restrukturyzacja zakładu, czego skutkiem było obniżenie zatrudnienia na powierzchni o około 1000 osób oraz powstanie nowych podmiotów gospodarczych, świadczących usługi na rzecz kopalni. W kolejnych latach stale spadało zatrudnienie i zmniejszało się wydobycie. Pomimo tego Janina należała do czołówki krajowej pod względem wyników ekonomicznych i postępu prac restrukturyzacyjnych.

W 1993 roku zakład został włączony do Nadwiślańskiej Spółki Węgłowej SA w Tychach. W pierwszej połowie lat 90. kontynuowano modernizację. Zrealizowano kilka kluczowych inwestycji, z których najważniejsze to płuczka cieczy ciężkiej wraz z urządzeniami obiegu wodno-mułowego na Janinie II (1992) oraz Zakład Kompleksowego Wzbogacania i Odsiarczania Miału na Janinie I (1994). W 1993 roku zaczęto drążyć upadową wydobywczą (Janeczkę), którą ukończono w kwietniu 1996 roku. Celem inwestycji było obniżenie kosztów wydobycia poprzez likwidację przewozu dołowego oraz odciążenie szybów. Kontynuacją zadania jest oddany w 2003 roku do eksploatacji awaryjny zrzut urobku.

1 lutego 2003 roku Janinę włączono do Kompanii Węglowej SA jako jeden z 23 zakładów tej spółki. W tym też roku zakończono eksploatację na Ruchu II.i rozpoczęto proces jej likwidacji.