Na początku XX wieku w Zagłębiu Krakowskim nastąpiło znaczne ożywienie w przemyśle wydobywczym. Po wykonaniu w latach 1901-1904 odwiertów w okolicach Libiąża – przystąpiono do budowy kopalni.
Prace zakończono w 1907 roku. Wkrótce pierwsze tony węgla wyjechały na powierzchnię. Od tego momentu rozpoczęła się działalność wydobywcza kopalni Janina, która swą nazwę wzięła od imienia córki francuskiego współzałożyciela, Aleksego Barteta.
W latach 1912-1918 wydobycie prowadzono dwoma szybami, dochodzącymi do poziomu 300 m. Poziom wydobycia przekraczał nieznacznie 100 tys. ton. W okresie I wojny światowej produkcja przebiegała bez zakłóceń, a dzialalność była nadzorowana przez wojsko. Ośmiogodzinny dzień pracy na dole wprowadzono w 1921 roku. Początkowo wszystkie roboty wykonywano ręcznie, przy użyciu najprostszych narzędzi. Lokomotywy spalinowe pojawiły się na dole dopiero w 1922 roku, zaś pierwszy elektrowóz – w 1930 roku.
W latach 30-tych w kopalni pracowało około 800 osób a płace i warunki socjalne pozostawiały również wiele do życzenia, stąd też dochodziło do strajków – najdłuższy, sześciotygodniowy, zorganizowano w 1936 roku. Pierwszą łaźnię dla górników wybudowano w 1938 roku.
Południowy Koncern Węglowy S.A. wyróżniony został w rankingu polskich przedsiębiorstw i uzyskał tytuł Polskiej Perły Gospodarki w kategorii Perły Wielkie.