Pod nowe płytki na stare kafelki wybierz grunt sczepny, nazywany także kontaktem, przeznaczony do powierzchni niechłonnych. Zwykły grunt głęboko penetrujący nie jest właściwym preparatem, ponieważ nie wnika w szkliwioną powierzchnię. Grunt kontaktowy tworzy warstwę przyczepną, zwykle z dodatkiem kruszywa kwarcowego, ale zadziała dopiero na czystym i zmatowionym podłożu.
Czy stare płytki nadają się do przykrycia?
Nowa okładzina może zostać przyklejona tylko wtedy, gdy stara warstwa jest stabilna. Opukaj każdą płytkę trzonkiem młotka. Głuchy, pusty odgłos sugeruje, że płytka straciła przyczepność albo pod nią brakuje zaprawy.
Jeśli problem dotyczy pojedynczych elementów, skuć należy właśnie te płytki, a ubytki uzupełnić do poziomu sąsiedniej okładziny szybkoschnącą szpachlówką cementową. Gdy głuche odgłosy pojawiają się na dużej powierzchni, układanie nowych płytek na starych jest ryzykowne. Nowa warstwa może odpaść razem z niestabilną starą okładziną.
Przed rozpoczęciem prac sprawdź następujące elementy:
- Płytki są stabilne i nie poruszają się pod naciskiem.
- Podczas opukiwania nie pojawia się głuchy odgłos.
- Fugi nie kruszą się i nie wypadają ze spoin.
- Powierzchnia nie ma tłustych osadów, wosku ani luźnego pyłu.
- Poziom podłogi pozwoli na swobodne otwieranie drzwi i zachowanie wygodnego przejścia.
Jak przygotować płytki przed gruntowaniem?
Gruntowanie nie zastąpi przygotowania mechanicznego. Szkliwo jest gładkie i niechłonne, dlatego sama cienka warstwa preparatu nie usunie zabrudzeń ani nie naprawi słabej przyczepności starej okładziny.
- Umyj płytki i fugi środkiem usuwającym tłuszcz, osady oraz pozostałości środków pielęgnacyjnych. Następnie spłucz powierzchnię czystą wodą.
- Matowiej szkliwioną powierzchnię papierem ściernym albo szlifierką. Chodzi o wykonanie drobnych rys i nadanie płytkom szorstkości, a nie o całkowite usunięcie starej okładziny.
- Usuń pył po szlifowaniu. Podłoże powinno być czyste, suche, stabilne i możliwie równe.
- Nałóż grunt sczepny cienką, równą warstwą za pomocą wałka lub pędzla. Nie zostawiaj kałuż ani nadmiaru preparatu.
- Pozostaw grunt do wyschnięcia zgodnie z kartą techniczną produktu. Czas zależy od preparatu i warunków w pomieszczeniu, dlatego nie przyspieszaj klejenia na podstawie samego wyglądu powierzchni.
Gruntowanie jest ostatnim etapem przygotowania podłoża, ale pierwszym etapem klejenia nie może być nakładanie kleju na mokry preparat. W kabinie prysznicowej i innych miejscach stale narażonych na wodę trzeba zachować pełny system hydroizolacji, a nie traktować samego gruntu jako zabezpieczenia przeciwwilgociowego.
Jaki klej i technikę wybrać?
Na stare płytki stosuj elastyczną zaprawę klejącą przeznaczoną do podłoży niechłonnych, zwykle co najmniej klasy C2. W miejscach o dużej wilgotności można rozważyć klej epoksydowy, o ile jego zastosowanie odpowiada konkretnemu podłożu i zaleceniom producenta.
| Parametr | Zalecenie |
| Stara glazura | Podłoże niechłonne, wcześniej umyte, zmatowione i zagruntowane kontaktem. |
| Typ kleju | Elastyczna zaprawa klasy C2 lub wyższej, a w wymagających warunkach klej epoksydowy. |
| Metoda nakładania | Metoda kontaktowa, czyli klej na podłoże i cienka warstwa na spód płytki. |
| Czas dalszych prac | Klejenie i fugowanie dopiero po czasie wskazanym przez producenta kleju. |
Metoda kontaktowa poprawia wypełnienie przestrzeni pod płytką. Rozprowadź klej pacą zębatą na podłożu, a następnie nanieś cienką warstwę także na spodnią stronę płytki. Dociśnij element i lekko skoryguj jego położenie. Gumowy młotek pomoże usunąć puste miejsca, ale nie uderzaj zbyt mocno, aby nie uszkodzić płytek ani nie naruszyć starej warstwy.
Na ścianie zaczynaj od dołu, a na podłodze planuj pracę tak, aby nie chodzić po świeżo ułożonej okładzinie. Krzyżyki dystansowe pomogą zachować spoiny. Po związaniu kleju można wykonać fugowanie zgodnie z instrukcją producenta.
O czym pamiętać przed rozpoczęciem prac?
Nowe płytki zmniejszą przestrzeń pomieszczenia i podniosą poziom podłogi. Sama płytka może mieć około 3–12 mm, a warstwa kleju zwykle dodaje około 2–5 mm. Przed remontem sprawdź więc drzwi, progi, styki z sąsiednimi pomieszczeniami oraz wysokość odpływów i wyposażenia.
Najbezpieczniejsza kolejność decyzji jest prosta: najpierw potwierdź stabilność starej okładziny, potem usuń luźne elementy, umyj i zmatowiej powierzchnię, a dopiero na końcu zastosuj grunt kontaktowy. Jeśli większość płytek wydaje głuchy odgłos, lepszym rozwiązaniem będzie skucie starej warstwy niż dokładanie kolejnej.
